Plain Plan - Keep your website simple

Vrijdag 29 juli 2011 - Mijn beslissing om terug te keren heeft een hele last van mijn schouders afgehaald. Het is niet zomaar een besluit en ben over dit besluit niet over één nacht ijs gegaan. Na het besluit dacht ik wel eens ‘Heb ik te snel opgegeven’ of ‘Ben ik nou een watje’. Maar telkens krijg ik al snel na deze gedachten weer een bevestiging dat ik beter terug kan gaan.

Zaterdag 23 juli reden wij in de buurt van Gijón de Trofeo Sanchez Huergo. In deze klimomloop wist ik na lange tijd weer een goed resultaat neer te zetten. Ondanks een tactisch mislukte sprint werd ik vijfde. Helemaal tevreden was ik dus niet want er veel zat meer in. Na de koers reden wij in de auto naar onze slaapplaats. De volgende dag zou in de provincie Ávila, nabij Madrid, een wedstrijd zijn. Alleen gingen wij de hele andere kant op. Ik vroeg Juako waar wij in godsnaam heen gingen. ,,Gaan wij niet terug naar het appartement?’’ . Nee, wij gingen naar Santander waar zondag een wedstrijd zou zijn en sliepen in een herberg. Niks mis mee, ware het niet dat mij daarover niks verteld was. Zat ik daar met één wielerkleding setje, geen tandenborstel, lege accu van de telefoon en voor de rest niks voor twee dagen wedstrijd.

Maar het communiceren begon al goed op vrijdag. In de week voor deze wedstrijden heb ik met Niek van Geffen getraind in de Pyreneeën. Ondanks slecht weer, vooral boven de 1200 meter hoogte, hebben wij goed en lang kunnen trainen. Het was een trainingskamp en vakantietje in één. Ik wilde niet mijn de hele week vervelen in Caboalles en toen Niek vroeg om mee te gaan richting Lourdes hoefde ik niet lang te twijfelen. Op vrijdagavond rond 22:00 kwam ik terug en zag Javier vlak voordat ik bij het appartement was. ,,Mike, morgen koers! Start om 16:30 in Gijón’’.

Nieuws voor mij. Geen slecht nieuws maar had hij niet even kunnen sms’en of bellen, dacht ik meteen. Verder geen woord over dat wij niet naar Ávila gingen maar naar Santander of ergens gingen overnachten. Het is wederom de bevestiging dat het hier wel erg amateuristisch is.

Het rijden zonder schone kleding overleefde ik natuurlijk wel alleen je zit er gewoon niet op te wachten. Zeker bij buitenlandse renners moet er extra gevraagd worden of het begrepen is en of alles duidelijk is. Want Juako zei dat het wel verteld is. Ik betwijfel dat en als het wel zo is, is mij absoluut niet duidelijk gevraagd of de boodschap is overgekomen. Ik heb de mannen geen één keer over Santander of domingo (zondag) gehoord. Zeer vervelend allemaal.

Zondags ging dan ook niet goed, als enige van de ploeg had ik zaterdag in de namiddag een finale gereden terwijl zondag de start al om 10:00 was. Daarbij hadden wij 44,2 km afgelegd na één uur wedstrijd. Ik was blij dat ik zondagavond even kon douchen en schone kleren kon aantrekken, want rijden met wielerkleding welke nog nat is van het zweet van de dag ervoor is echt niet lekker.

Maandag was weer tegen de muren oplopen in Caboalles uit verveling. Mijn grote vrienden Rodrigo en Cristobal presteerde het om deze maandag tot 17 uur in bed te blijven. Tot vijf uur in de middag! Hoe krijg je het voor elkaar? Ik voel mij al schuldig als ik elf uur uit mijn bed kom, dan bedenk ik mijn altijd dat bekende van mij al om half zeven aan het werk zijn. Het is bijna asociaal te noemen wat zij deden, verder is het ook heel slecht voor je biologische ritme. Al hebben zij geen ritme natuurlijk.

Dinsdag gingen wij een etappe van de Vuelta Ciclista León verkennen. De thuiswedstrijd van Diputación de León. Bijna iedereen van de ploeg was aanwezig en tot mijn grote genoegen zou iedereen in Caboalles gaan slapen tot de Ciclista. Juako treed op als vader en zorgt dat iedereen zijn huishoudelijke taken uitvoert. Zo met de ploeg bij elkaar is gezellig en met de twee nieuwe renners, Alfonso Sueña en Albero Cabuzela, kan ik het heel goed vinden. Hierdoor gaat de tijd sneller voorbij en is er geen verveling meer bij. Het is jammer dat ik niet samenwoon met deze jongens, dat zou het allemaal een stuk leuker maken. Helaas scheiden na de Ciclista onze wegen weer en gaan deze jongens net als ik naar huis.

Alberto vertelde dat hij het leuk vond, maar wel slechts voor één week. Alfonso spreekt zich elke dag weer verbaasd uit over hoe weinig hier is. Past helemaal in mijn straatje van mij gedachten. Alberto en Alfonso wonen beide in de buurt van Madrid en zijn dus net als ik met Amsterdam gewend aan drukte in de omgeving.

Enkele dingen vallen wel op als z’n groep bij elkaar is. Dan merk je eigenlijk wie het met wie goed kan vinden. Zo blijkt Jonathan niet z’n grote vriend van mij te zijn als ik in april dacht. Sinds mijn terugkeer uit Nederland is hij heel afstandelijk naar mij. Er is geen woord Engels meer bij. Ik twijfel momenteel ook om te vragen of ik iets verkeerds heb gedaan. Dacht echt dat ik een vriend voor het leven erbij had. Misschien moet ik het ook laten en is het niet anders. Hij is behoorlijk eigenwijs en heeft in Cristobal zijn meeloper goed gevonden. Rodrigo, die ‘close’ was met Cristotbal groeit steeds meer naar mij, Alfonso en Alberto toe.

Maar datgene wat het meeste opvalt is Javier! Javier is een week voor de Vuelta opeens fanatiek geworden. Wij gingen gezamenlijk etappes verkennen en de ploegentijdrit trainen. Als hij nou het hele jaar zo fanatiek zou zijn zou zijn team er een stuk beter voorstaan. Ploegentijdrit vind ik een prachtig onderdeel en dankzij de NCK-ervaring snap ik het spelletje aardig. Overigens was er voor sommige jongens nog spanning. Voor één plek kwamen drie renners in aanmerking. Jonathan Gonzalez, Alfonso Sueña en ik waren al zeker. Voor de laatste plek kwamen Rodrigo, Cristobal en Alberto in aanmerking. Uiteindelijk heeft Javier terecht voor Alberto gekozen. Volkomen terecht overigens.

Richting Vuelta Ciclista León verloopt alles goed en de laatste weken heb ik genoeg gedaan. Gezond blijven en goed uitrusten is een paar dagen voor León het motto. Het is nu aan mij om te laten zien hoe ik ervoor sta op internationaal niveau. Het moraal voor León is groot en ik wil het Spaanse rit in 2011 goed gaan afsluiten. ¡VAMOS!