Plain Plan - Keep your website simple

Maandag 20 februari 2012 - Bij aankomst bij mijn nieuwe verblijfplaats dacht ik van 'wat is dit voor een oude meuk?' Inmiddels ben ik na een week al gewend aan mijn nieuwe woonplek: Hostal Latorre in Liédena op 40 kilometer van Pamplona in de provinicie Navarra. Het Hostal is een hotel, restaurant, bar en fitness in één. Een mooi complex waar best veel bedrijfigheid is, al is het wel te merken dat het is neergezet in de jaren '80 en er weinig veranderd is in de laatste dertig jaar. Het trainingsweekend was zoals elk trainingsweekend. Met veel nieuwe renners is het elkaar een beetje leren kennen en goed trainen. Een grote groep met vriendelijke renners en een groot begeleidingsteam. Natuurlijk trek ik veel de vergelijking met Diputación de León al gaat die vergelijking zo vaak mank. Alles bij Azysa gaat beter dan bij León. Eigenlijk voel ik bij dit team wat ik bij De Jonge Renner voelde. Mensen waar je van op aan kan, veel kleding en een goede fiets. De trainingen waren leuk. De eerste dag gingen wij de bergen in. Uiteraard werd er één keer serieus getest. De volgende dag hadden wij een specifieke waaiertraining op het programma. Dat heb ik geweten ook! De training was in verband met de eerste Copa de España wedstrijd die altijd gekenmerkt wordt door de wind en haar waaiers. Er staat hier in Navarra echt onwijs veel wind, elke dag. Tijdens de waaiertraining heb ik echt enorm afgezien. Ben ik hiervoor na Spanje gekomen? Om waaier te rijden? Op einde reden wij allemaal in groepjes van vier. Iedereen had afgezien en alles was naar de klote gereden. De week daarna heb ik een relatieve rustweek gehad en tijd gekregen om mijn nieuwe kamergenoot te leren kennen. Pim Klaver uit de Zuid-Oost Beemster en vierde jaars belofte (21 jaar). Pim spreekt beter Spaans dan mij en zat vorige jaar bij Latorre, zegmaar de clubploeg van Azysa. Waar ik met Cristobal niets gemeen had blijkt dat met Pim wel. Wij zijn bijvoorbeeld alle twee geintereseerd in Voetbal International, Willem Holleeder, Ton Ojers, muziek, Playstation 2, vrouwen, Ome Henk en Ajax. Pim zal vast vaker langskomen in de mails van mij. Toch zijn er al flink wat dooie punten geweest waarbij ik echt heel erg mijn vriendin Donna en de familie mis. Zo ook toen wij op woensdag rond acht uur 's avonds twee Polen moesten ophalen uit Pamplona. Die kwamen met het vliegtuig naar Madrid en gingen dan met de autobus naar Pamplona. De ploegbus staat bij ons bij Latorre voor de deur dus moeten wij ook zo nu en dan een boodschap voor de ploeg doen. Het eerste slechte nieuws kwam al in de middag. De Polen hadden op 10 minuten na de bus gemist en kwamen nu rond 00:30 aan. Niet ideaal voor ons aangezien op zondag onze eerste belangrijke wedstrijd zouden hebben. Pas rond 01:30 kreeg Pim bericht van de Pool Christof ''Wij zijn in Pamplona'' . Aangezien wij bij de autobus stonden en geen Pool zagen, laat staan een flikker, dacht Pim zich vergist te hebben dus snelde wij naar het vliegveld. Daar was het meer dan uitgestroven. Toch maar terug naar het autobus-station. Daar stonden zij dan eindelijk. Om 02:30 lagen wij eindelijk in ons bed. Tot één van de Polen bedacht even in mijn badkamer uitgebreid te gaan douchen. 'Hoe is het?' Ik heb ze weggestuurd. Ze hadden nog geen kamer en gingen maar op een bank in de lobby slapen. Dat zijn van die vervelende momenten dat ik echt even niet in Spanje wil zijn maar weg wil en thuis wil zijn. Alleen is die keuze er niet, je moet daar doorheen. Zaterdag gingen wij naar de wedstrijd die zondag plaats vond. Een autorit van 815 kilometer. Toch ging het nog redelijk vlot. Met een beetje autorijden, beetje lezen en beetje muziek luisteren kom ik de rit wel door. Bij aankomst losfietsen en het parcours verkennen. Wat bleek: geen wind. Helemaal niks. Totaal geen wind en een parcours dat te vlak is voor Spaanse begrippen met alles over tweebaanswegen. De vergelijking met WVA/Sloten werd al snel gemaakt door Pim en mij. Mijn gedachten gingen ook terug naar Ronde van het lage land 2003. Wim Botman was namens DTS de favoriet als stoemper pure sang, helaas was het net die dag één van de weinige Lage lands die windstil was met een lekker lentezonnetje. Met deze windkracht 1 kreeg ik hetzelfde gevoel als Botman gehad moet hebben. Vorig weekend met de ploeg speciaal op wind getraind, erorm af lopen zien en nu is het dan eindelijk zover.. staat er geen wind. De koers leek op een rit bij WVA, je moest net in de goede ontsnapping zitten en dat zaten geen van ons. Toen tien renners wegreden demarreerde ik nog om gang in het peloton te houden maar nadat ik gegrepen was viel het stil. Enkele ploegen gingen rijden en ik zette twee van ons erbij. Deze twee reden heel anoniem achterin mee en hadden zonder een opdracht daar gereden tot het einde en anoniem 82e en 105e geworden. Helaas bleven er zes weg. Zelf waagde ik mij in de massasprint. De Copa de España gaat nu eenmaal op punten dus ik moest wel. Vaak dacht ik in de laatste 5 kilometer door de stad, nadat de zoveelste bijna valpartij voor mij neus zag, 'Hoe is het? Gaat het niet?' 'ik stop met sprinten, gekkenwerk, straks val ik keihard en weg voorseizoen'. Meteen dacht ik dan: 'Nee, er moeten potverdorrie punten gehaald worden'! Z'n ongeorganiseerde massasprint met veel rontondes is niet mijn ding. Ik ben geen kamikaza zoals trainingsgenoot Yoeri Havik dat zo goed kan. Ik denk gewoon teveel na tijdens z'n sprint, over de risico's en de gevolgen. Toch had ik mij goed kunnen plaatsen en werd 11e in de massasprint van het peloton dus 18e totaal. Punten gescoord dus. Met een min of meer positief gevoel want veel klimmers zal ik niet voor mij hebben gehad. Veel sprinters zullen punten hebben gepakt die bergop niet zoveel kunnen scoren. Het is altijd nog afwachten hoe de competitie over acht wedstrijden zich zal evalueren maar ik heb niet het gevoel dat ik 'm hier heb verloren. Overigens had ik uitstekende benen. Op de terugweg las ik de biografie van Erik Dekker. Daar stond een foto in met een sprintende meute achter Dekker in de Tour de France. De vier coureurs op de voorgrond hadden alle vier geen helm op. Hoe gek waren die gasten dan? Een massasprint zonder helm! Nooit van mijn leven dat ik dat doe. Blijkt maar weer dat ik geen kamikaza ben, terwijl ik mij echt wel goed kan plaatsen, anders kon ik geen 18e worden tijdens deze Circuito Guadiana. Achteraf had ik toch liever wind gehad. U leest het goed: Ik had liever wind gehad. De wind die alles op de kant trekt en het peloton in waaiers snijdt. Een dag na de wedstrijd ben ik gaan losrijden en wederom stond er in Navarra enorm veel wind. Toen bedacht ik mij wel weer over wat ik net dacht: Wat een rotwind!